Dag 1 Zaterdag 9/10/2004

 

Vertrek vanuit Brussel naar Almaty met tussenstop in Frankfurt. Aankomst in Almaty om 23u00 plaatselijke tijd. Op de luchthaven moesten we 1 voor 1 door de douane. Hoofd omhoog en naar de camera kijken. Bij Christine hebben ze de camera moeten verlagen wegens te klein.

 

Buiten werden we opgewacht en zijn we naar een plaatselijk hotel gebracht. Naar Kazachse normen een 2 sterren hotel!

 

 

Dag 2 Zondag 10/10/2004

 

Na een stevig ontbijt (rijst, eitjes, worsten, pannekoeken, tomaten, …) zijn we door Almaty getrokken. Om 18 uur zouden we worden afgehaald om naar Astana te vertrekken. We proberen de tijd te doden door in het centrum rond te wandelen. Hier zijn op zondag alle winkels open.

 

Het vliegtuig naar Astana vertrekt met enige vertraging. Er blijkt een passagier te veel op het vliegtuig te zitten, na ½ uur onderzoek vertrekken we eindelijk. Na 1 ½ uur vliegen, landen we in Astana.

 

In een busje worden we naar ons appartement in het centrum gebracht. Het appartement is ruim en comfortabel (keukentje, woonkamer, gang, ruime slaapkamer, wc en badkamer).

 

Morgen is het de grote dag!

 

 

Dag 3 Maandag 11/10/2004

 

We kunnen met onze gevoelens geen weg. We worden in een oude Audi naar het weeshuis gevoerd. Onderweg komen we een paar bussen van DE LIJN tegen.

 

In het weeshuis worden we naar een leefgroep geleid. Een vijftal kindjes zijn aan het spelen, een viertal andere lagen te slapen in het slaapzaaltje naast de speelzaal. Daar lag hij dan, hij keek op toen wij binnenkwamen:  KASYMZHAN (Kazimsjan uitgesproken).  We waren beiden meteen verkocht.

 

Na zijn dutje, papje en potje kregen we hem eindelijk 2 uurtjes bij ons. Het eerste contact is zeer warm geweest tussen ons en Karsten.

 

Dag 4  Dinsdag 12/10/2004

 

We hebben alle dagen tussen 12 en 14 uur bezoekrecht. De 2^de dag mochten we meteen buiten met Karsten. Goed ingepakt en met een oranje muts op het hoofd (zie foto’s) hebben we rondgewandeld in de tuin van het weeshuis.

 

Overdag is het in Astana redelijk warm. Het is pas als het donker wordt, dat het hier afkoelt.

Het is duidelijk dat onze zoon nog niet echt veel buiten is geweest. Hij is nog een beetje onwennig voor het felle zonlicht. Eens terug in de donkere gangen van het weeshuis voelt hij zich terug thuis. Het is een schatje van een zoon (13 maanden oud).

 

Dag 5 Woensdag 13/10/2004

 

Na 10 keer het filmmateriaal gezien te hebben is het weer zover. De grijze mercedes voert ons terug naar het weeshuis. Het leder van de zitplaatsen is vervangen door oosterse tapijten. Bij het verlaten van de hoofdweg rijden we over een hobbelige aardeweg naar het weeshuis toe.

 

De 3^e dag dat we Karsten zien, mogen we meteen weer buiten in de tuin. Eerst is hij nog wat onwennig en vallen er nog wat traantjes, maar na een tijdje komt hij tot rust. We zetten hem in een houten parkje in de tuin. Hij vindt het leuk om het beertje weg te gooien dat we hem telkens geven.

 

Dag 6 Donderdag 14/10/2004

 

Vandaag is het bewolkt en regenachtig. In het weeshuis mogen we Karsten in het vergaderzaaltje ontvangen. Hij is bijzonder goed geluimd om ons te zien. Het speelgoed boeit hem enorm vandaag. Het is een leuke dag voor ons, er zijn vandaag geen traantjes gevallen. We krijgen het gevoel dat hij ons begint te kennen, wat ons natuurlijk zeer gelukkig maakt.

 

Na het weeshuis zijn we samen met de andere Belgen met de bus (kostprijs voor 2 personen heen en terug 60 eurocent) naar het plaatselijk shoppingcenter vertrokken. Intussen is het hier beginnen sneeuwen. Voorbije dagen was het hier gemakkelijk 23° overdag in volle zon. Vandaag is het weer hier volledig veranderd. Dit zou eigen zijn aan een Steppeklimaat. Dit belooft voor de volgende weken.

 

Dag 7 Vrijdag 15/10/2004

 

Deze nacht moet het blijkbaar heel de nacht gesneeuwd hebben want er ligt buiten een wit sneeuwtapijt.  Door de hevige wind en de vallende sneeuw zie je geen 20 meter ver. Duidelijk dat we vandaag niet met Karsten in de tuin zullen spelen.

 

De chauffeur die ons naar het weeshuis voert is vandaag veel rustiger en geconcentreerder dan andere dagen. Door het slechte weer zijn de chauffeurs veel rustiger gaan rijden. Je kan het weggedrag van de Kazachen zelfs niet vergelijken met dat van de Italianen. Ze rijden overal tussen en door, het is een wonder dat we zo weinig ongelukken zien.

 

Zoals voorspeld, blijven we vandaag  binnen. Pas om 12 u 30 krijgen we Karsten te zien. Meneer was nog aan het slapen! Na het slapen volgt het papje en dan het potje. De hele operatie duurt snel 20 minuten. Voor de verpleegsters en Karsten is het dagelijkse routine, maar voor ons duren de 20 minuten een eeuwigheid.

 

Vandaag is hij opgewekt! De traantjes zijn er, maar ze zijn van zeer korte duur. We geven hem het rood treintje met blokjes dat we gisteren in het grootwarenhuis gekocht hebben. Hij is geboeid door het flikkerende lichtje en het op de zenuwen werkende muziekje. De leesboekjes blijven eveneens populair vandaag, echt in kijken doet hij nog niet. Hij is echt in zijn sas, kruipt achter de bal en het treintje, zet zich tegen de muur recht. Het zal niet lang meer duren of hij loopt zelfstandig rond. Voldaan en gelukkig zetten we hem om 2 uur af in zijn leefgroepje.

   

In de namiddag doen we een kleine wandeling langs de rivier. Alvorens bij de andere Belgen (hier in Astana zijn we met 3 koppels uit België; Paul & Priscilla en Diederik & Marian) 

op bezoek te gaan, doen we nog een paar inkopen in het grootwarenhuis.

 

‘S avonds laat bekijken we onze mailbox. Het aantal reacties dat we van jullie krijgen sterkt ons en zijn hartverwarmend.

 

Dag 8 Zaterdag 16/10/2004

 

Het is vandaag gestopt met sneeuwen. Het ziet weliswaar nog grijs maar onze tolk beweert dat het morgen beter weer zal zijn.

 

Vandaag is onze zoon wel op tijd op de afspraak. De eerste 2 minuten is hij niet echt akkoord dat hij uit zijn leefgroep gehaald is. Al snel herkent hij zijn boekjes, treintje,…. hij is een echte speelvogel. 

 

Om 14 uur brengen we hem zoals gewoonlijk terug naar zijn leefgroep. Het afscheid is moeilijk. Terug in de gang horen we hem wenen. Zou hij ons al missen?

 

Dag 9 Zondag 17/10/2004

 

Vandaag kunnen we Karsten niet bezoeken. We besluiten er maar op uit te gaan. Te voet vetrekken we naar het nieuwe ASTANA. Na een 1 ½ uur stappen bereiken we het nieuwe gedeelte. Het is vrij indrukwekkend: grote lanen met aan weerszijden hoge gebouwen. Alles ligt er verlaten bij. Vermoedelijk zijn de kantoren en appartementen nog niet in gebruik genomen.

 

Onze wandeling sluiten we af met een bezoekje aan het warenhuis. Het begint een dagelijkse gewoonte te worden.

 

Dag 10 Maandag 18/10/2004

 

Het is stralend weer vandaag. Een blauwe open hemel. Buiten een uitgebreid ontbijt doen we ‘s morgens niet veel. We hangen wat rond tot de chauffeur ons om 11u30 komt halen.

 

We zijn benieuwd of hij ons nog zal herkennen. Tegen 11u55 krijgen we te horen “is on the pot”! 10 minuten later krijgen we hem te zien. Hij is goed geluimd vandaag. Geen traantjes wanneer de verpleegster de kamer verlaat. Gedurende uur 2 speelt hij actief met ons mee.

 

Vanavond krijgen we de andere Belgen in Astana op bezoek. Christine heeft een lamstoofpot (lamsvlees om te stoven kost hier 200 Bfr/kg) gemaakt voor deze avond. Als voorgerecht toastjes met Kaviaar (spotgoedkoop in Kazachstan)!

 

Dag 11 Dinsdag 19/10/2004

 

Het lamstoofpotje was een succes. Wel staat er een  berg afwas die we beiden gaan moeten verwerken. Een vaatwasser is er niet.

Het bezoek aan het weeshuis is voorbij gevlogen. Vandaag hebben we 2 uur alleen met Karsten  kunnen zijn. Normaliter blijft de tolk in onze buurt wanneer we in het weeshuis zijn.

 

Na het weeshuis zijn we snel naar het internetcafé gegaan waar we de andere Belgen zijn tegengekomen. Samen hebben we nadien een wandeling gemaakt langs de oevers van de rivier die Astana doorkruist. Onze wandeling hebben we zoals gewoonlijk beëindigd in het warenhuis.

 

Dag 12 woensdag 20/10/2004

 

Deze middag vertrekt een eerste koppel, Marian en Diederik, terug naar Almaty. Voor hen eindigt het verhaal in Astana. We hebben deze morgen afscheid van hen genomen. Een voorlopig afscheid. Hun zoontje is in dezelfde leefgroep opgegroeid als Karsten.

 

Karsten was vandaag minder in zijn sas. Hij was blijkbaar niet goed uitgeslapen en het eten lag hem op de maag. Gevolg na 1 uur geconcentreerd spelletjes spelen, vond hij het welletjes geweest. De overige tijd wou hij nog wel op schoot zitten en duimpje zuigen.

 

In de namiddag zijn we het aquarium van Astana gaan bezoeken. Ingang 700 Tenge, wat voor de modale Kazach niet goedkoop is als je bedenkt dat een buskaartje 25 Tenge kost.

 

S’avonds zijn we gaan eten in het restaurant Tiflis. Ontvangst en bediening is in de lokale klederdracht. De kaart is weliswaar ook in het Engels vertaald, maar de bestelling opnemen gebeurt in gebarentaal.

 

Dag 13 donderdag 21/10/2004

 

Stilletjes aan krijgen we toch heimwee naar Belgenland. De bewegingsvrijheid beperkt zich hier tot Astana. Een echt vakantieland is het hier niet. Hoe gek het ook mag klinken, kon ik morgen terug gaan werken dan deed ik dat onmiddellijk.

 

Gelukkig fleurt het bezoek aan Karsten onze dag wat op. Vandaag was hij ondanks zijn kleine verkoudheid in volle vorm.

 

S’avonds zijn we met Paul en Priscilla, de overgebleven Belgen, gaan eten in restaurant  OASIS. De porties waren niet groot maar het was wel lekker. Nadien hebben een wandeling gemaakt tot aan het warenhuis (warenhuizen zijn hier open tot 22.00 uur).

 

Dag 14 vrijdag 22/10/2004

 

Vandaag was de tolk aanwezig in het weeshuis. De dokter vertelde dat Karsten een verkoudheid had, maar dat hij aan de beterhand was. Ze vroeg of we medicijnen konden kopen voor hem. De verpleegster van het leefgroepje zou ons het doktersbriefje overhandigen.

Er stonden 4 zaken op het briefje. 2 medicijnen die we bij de apotheker moeten gaan halen, 10  paar wintersokken en 10 slabben.

 

Het to do-lijstje kon het blijde weerzien van onze zoon niet verstoren. Zijn verkoudheid is bijna over en vandaag maakte hij geen koorts meer. Hij begint nieuwsgieriger te worden. Elk voorwerp en elke beweging trekt zijn aandacht.

 

In de namiddag zijn we naar de lokale markt geweest. Wel de moeite waard om gezien te hebben. Honderden kraampjes gemaakt van een paar planken. Hier kan je alles vinden: vis, vlees, groenten, kledij, ijzerwaren, ….

 

Dag 15 zaterdag 23/10/2004

 

Aangekomen in het weeshuis zijn we onmiddellijk de medicatie, de sokken en de slabben gaan afgeven in het leefgroepje van Karsten. De medicatie was vrij duur naar Kazachse normen maar zolang het in het belang van de kindjes van het weeshuis is, hebben we er geen moeite mee.

 

Karsten zat nog op het potje en begon spontaan te lachen toen hij ons zag aankomen in zijn leefgroep. Een  duidelijk teken dat hij ons al goed kent.

 

In de namiddag zijn we naar het administratief centrum gewandeld van Astana. De Kazachen doen hun best om er iets van te maken maar hun stad mist uitstraling. Het is een nieuwe stad zonder geschiedenis.

 

Dag 16 zondag 24/10/2004

 

Zondagnamiddag zijn we buiten Astana gereden. We hebben een ander beeld gezien van Kazachstan. Een beeld dat tot nu toe verborgen is gebleven. Als je 5 km buiten de stad rijdt, wordt je omgeven door niets dan steppe. Zo ver je kan kijken zie je alleen een dorre vlakte.

 

Onderweg zien we een paar koeien die grazen langs de weg. De chauffeur moet hier zijn best doen om de putten in de wegen te omzeilen. De asfaltweg heeft zijn beste tijd gehad. Na een half uur rijden komen we een eerste dorp tegen. Enkel de hoofdweg is in asfalt, de zijwegen zijn aardewegen. De huizen zouden perfect passen in het openluchtmuseum van bokrijk. Hier is de tijd blijven stilstaan. 

 

We zijn verder zuidwaarts gereden. Na een tiental km hebben we de hoofdweg verlaten. Via een aardeweg zijn we naar een dorp gereden met een twintigtal huizen. De huizen van het vorige dorp waren villa’s met wat we hier aangetroffen hebben. De huizen bestonden uit een gelijkvloers met een platdak. In de tuin een hok, wat je liet vermoeden dat het dienst deed als toilet. Buiten het dorp terug het zelfde beeld, steppe zo ver je maar kon kijken.

 

Nadien zijn we terug via Astana noordwaarts gereden. Terug door de steppe. Hier zijn de asfaltwegen in zodanig slechte staat dat de auto’s naast de weg door het veld rijden.

 

Het is ons duidelijk geworden dat Astana ons geen duidelijk beeld geeft van Kazachstan.

 

Morgen is het Feest van de Republiek in Kazachstan. We onderhandelen reeds 2 dagen om toch naar het weeshuis te kunnen gaan. Ik denk dat de tolk het stilletjes aan door heeft dat we  de strijd niet zo snel opgeven.

 

Dag 17 maandag 25/10/2004

 

Het is gelukt, we mogen naar het weeshuis ondanks de feestdag. Gelukkig voor ons en voor Karsten, gisteren heeft hij ons niet gezien en hij is zeer hangerig vandaag, wil continu gepakt en rondgewandeld worden.

 

Vandaag is onze 15^e bezoekdag aan Karsten, morgen wordt de petitie op de rechtbank ingediend. De rechtbank zal nu ons dossier bestuderen.

 

Dag 18 dinsdag 26/10/2004

 

Maandag is er behalve het bezoek aan het weeshuis weinig meer gebeurd. Sinds zondagavond  regent het hier non-stop. Daarbovenop steekt er nog een koud briesje, wat ons niet aanspoort om buiten te gaan.

 

Buiten het noodzakelijk bezoek aan het warenhuis blijven we binnen. Als het hier regent verandert alles in een modderpoel. Voor het appartementsgebouw ligt intussen een plas ter grootte van een vijver. Riolering is hier bijna onbestaande!

 

Karsten lijkt toch nog wat last te hebben van zijn verkoudheid. Zijn neusje loopt een beetje en hij hoest oppervlakkig.

 

Als vandaag de petitie ingediend is, zouden we in principe volgende week voor het gerecht moeten komen.

 

‘s Avonds ontmoeten we toevallig onze coördinatrice. Zij was op zoek naar ons en de andere Belgen om de petitie te laten tekenen. De andere Belgen zijn onvindbaar. Betekent dit dat de petitie pas woensdagmorgen zou ingediend worden?  We proberen het op te helderen maar de coördinatrice spreekt geen engels. Met de moed in onze schoenen keren we terug naar het appartement.

 

Dag 19 woensdag 27/10/2003

 

In het weeshuis kregen we te horen van de tolk dat we misschien maandag voor de rechtbank komen. Een vervelende eigenschap van de adoptieprocedure is dat je nooit een duidelijk antwoord krijgt, er komt altijd een “maybe” voor. Alleszins zijn we blij dat we maandag “maybe” voor de rechter komen. Betekent dat we “maybe” Karsten maandagnamiddag van het weeshuis mogen halen en hij dat hij bij ons mag blijven.

 

De verkoudheid van Karsten is blijkbaar verslechterd. Als er eentje ziek is dan is heel het leefgroepje ziek. Hij heeft een beetje  koorts, 37°. We mogen hem slechts een uur zien.     

Hij is inderdaad niet 100% want na 30 minuutjes rondkruipen, houdt hij het voor bekeken. Daarop volgen 30 minuten op schoot zitten bij mama.

 

Thuisgekomen proberen we de andere Belgen te telefoneren om naar het shoppingcenter Eurasia te gaan ten westen van ASTANA. In plaats van de Belgen krijgen we een lief stemmetje ”your line is disconnected for non-payment”. Toffen huisbaas! We besluiten maar naar de andere Belgen te wandelen en vandaar de huisbaas te bellen. Intussen is het gestopt met regenen en is het beginnen sneeuwen.

 

De huisbaas was blijkbaar verveeld met ons telefoontje. Hij gaat de factuur vandaag betalen en morgen zou de lijn moeten hersteld zijn. We zijn benieuwd!

 

 

 

Dag 20 donderdag 28/10/2004

 

Donderdagmorgen 9 uur, telefoon is nog steeds niet operationeel. We hebben op het appartement een computer met internetverbinding (inbellen via telefoon) ter beschikking gekregen van de huisbaas. De verbinding is niet supersnel maar het laat ons wel toe onze mailbox te consulteren. Dus deze morgen geen mail.

 

We gaan Karsten halen in zijn leefgroepje. Nu begint hij ons echt goed te kennen, hij steekt zijn armpjes uit naar ons en wil onmiddellijk gepakt worden. We mogen hem nog niet meenemen omdat hij nog niet gegeten heeft. Als we hem terug neerzetten, zet hij het op een huilen.

 

Als de nanny hem naar de speelruimte brengt, is hij goedgezind.  Hij is bovendien bijzonder actief. Na een 1,5 uur wordt hij moe en geniet van het schootje zitten.

 

Na het weeshuis gaan we met onze tolk naar de notaris voor het ondertekenen van documenten ter voorbereiding van de rechtzaak. Daarna laten we foto’s ontwikkelen om in de rechtbank te tonen hoe goed Karsten ons al kent.

 

Na de lunch riskeren we een kappersbeurt. Voor mij is het de behandeling zoals we kennen in België, Patrick daarentegen wordt stevig onder handen genomen. Voorover gebogen wordt zijn haar en aangezicht gewassen. Dan trimmen van baard en snor, knippen van zijn haar en alweer wassen van zijn hele hoofd. Kwestie van goed proper te zijn! Nog even zijn oren schoonmaken en de laatste haartjes verwijderen in de nek met een vlijmscherp mes en ook hij is klaar voor vertrek.

We hebben het overleefd!

 

Na de gebruikelijke uitstap naar het internetcafé om het dagboek aan te vullen en foto’s te plaatsen op de website keren we terug naar ons appartement. Blij verrast als onze telefoon rinkelt, hij werkt weer!

 

 

Dag 21 vrijdag 29/10/2004

 

Vrijdagmorgen. Buiten regent het weer. Intussen is het al een tijdje geleden dat we de zon nog gezien hebben.

 

Onze chauffeur was laat deze morgen! Normaliter is hij er rond half 12, vandaag was hij er om tien voor twaalf.

 

Toen we in het leefgroepje aankwamen, zat Karsten nog op het potje. 5 minuten later kwam hij te voorschijn in een oranje trainingspak. Tijdens ons bezoek kregen we te horen van de tolk dat we niet maandag maar pas dinsdag voor de rechtbank verschijnen. We zijn niet teleurgesteld want het zal zeker dinsdag doorgaan. Als er nog tijd is, mogen we Karsten in de namiddag nog ophalen.

 

 

Dag 22 zaterdag 30/10/2004

 

Zaterdagmorgen droog maar nog steeds geen opklaring.

De chauffeur was deze morgen op tijd. De rit naar het weeshuis verliep dan weer heel wat minder vlot. Sommige auto’s en vrachtwagens zijn in zo’n slechte staat dat er soms eentje de geest geeft in het midden van een kruispunt, gevolg laat zich raden: file. Maar in Kazachstan nemen ze het niet zo nauw met de verkeersregels, er bestaat wel een vluchtroute via het trottoir of via het rijvak van de tegenliggers.

 

Karsten was goedgezind vandaag! We moesten de ontvangstruimte delen met een Amerikaans koppel die vandaag voor het eerst hun kindje zagen. Ze waren duidelijk onder de indruk en een beetje onwennig met onze aanwezigheid. Alleszins hun kennismaking liep een stukje vlotter dan bij ons. Karsten heeft ons toen 1 uur gratis een concert gegeven.

 

Na het weeshuis trekken we naar het bureau van AIR ASTANA om een vliegtuigticket Astana/Almaty te kopen voor Patrick. Woensdagavond vertrekt Patrick terug naar België. De vlucht naar Almaty/Frankfurt vertrekt om 4 uur plaatselijke tijd. Aankomst 6 uur plaatselijke tijd in Frankfurt. En enkele uren later de vlucht naar Brussel.

 

Morgen is het rustdag en mogen we Karsten niet zien.

 

 

Dag 23 en dag 24  zondag 31/10/2004 maandag 1/11/2004

 

Zondag was het hier in Astana vrij rustig. Het was een uurtje langer aftellen tot maandag

 

Maandag trekken we ontspannen naar het weeshuis. De laatste keer dat we op bezoek gaan.

 

In de namiddag gaan we samen met de andere Belgen naar het shoppingcenter EURASIA de laatste inkopen doen. Met het kindje is het hier niet echt aangewezen om de bus te nemen.

 

Dag 25 dinsdag 2/11/2004

 

Om 10u30 het eerste telefoontje: We’ll pick you up at 11u15. Ruimschoots de tijd, rechtbank begint om 12u. 11u30 geen chauffeur te zien. Eerste telefoon naar de tolk: The driver is coming! 11u50 nog steeds geen chauffeur te zien. Op het moment dat we voor de 2^de maal gingen bellen, komt hij aangereden.

 

12u15 komen we aan bij het gerechtsgebouw. Niets aan de buitenzijde laat uitschijnen dat dit het gerechtsgebouw is. Binnen ontmoeten we het andere Belgische koppel, de tolk en de coördinatrice. Ter plaatse krijgen we te horen dat het uurschema gewijzigd is. Wij kunnen  pas deze namiddag voorkomen om 17u30.  Het andere koppel mag nu gaan. We wachten geduldig af in de gang!!!!!!  Om 13u komt de rechter naar buiten en wij mogen naar binnen om de kersverse ouders te feliciteren.

Binnen krijgen we te horen van de coördinatrice dat de rechter niet wenst te gaan eten en nu onze zaak wil behandelen. Hij is moslim en het is momenteel ramadan. De ramadan heeft ons gered!

 

Na de goedkeuring van de rechtbank rijden we naar het weeshuis om onze zoon Karsten Kasymzhan Raymond Eliane Van Landuyt, geboren op 26 augustus 2003 in Astana, op te halen.

 

In het weeshuis is het een emotioneel gebeuren. De 2 nannys wenen wanneer Karsten definitief het leefgroepje verlaat.  Zijn persoonlijke verpleegster komt uit haar bureau om hem nog eens vast te nemen. Het afscheid is moeilijk.

 

Eens op het appartement gekomen, toveren we de woonkamer om in Karstens paradijs. De lange zetel met de zitzijde tegen de muur zal dienst doen als bed. De tafel wordt verzorgingstafel en al de rest gaat de hoogte in voor zijn grijpende handjes.

 

Dag 26 woensdag 3/11/2004

 

De eerste nacht verliep rustig. We genieten van ons gezinnetje. Een beetje onwennig van hoe het allemaal moet. We kregen Karstens dagindeling mee met menukaart, de hoeveelheden hebben we het raden naar. Als het flesje leeg is dat we hem presenteerden, protesteert Karsten luidkeels. Hij is blijkbaar grotere hoeveelheden gewoon.

 

Na zijn lunch gaan we schoenen kopen, het worden bruine bottines. Hij kan ze goed gebruiken, al was het maar om zijn voetjes droog te houden, het regent onophoudelijk.

De regen past eigenlijk wel bij onze stemming want helaas vertrekt Patrick vanavond naar België.

 

Dag 27 donderdag 4/11/2004

 

Het was een zware nacht, ik kon moeilijk de slaap vatten zonder mijn grote schat naast mij, bovendien had onze kleine schat nare dromen en weende een keer of vier.

 

Een ganse dag alleen met Karsten. Het is een drukte van jewelste. Gezien hier geen babyvoorzieningen zijn, kan ik Karsten geen seconde uit het oog verliezen. Als hij slaapt, ruim ik de boel op.

 

Bollywood download from mobile phones free ringtone converter. Click yes if you can claim free sonic the hedgehog ringtones your ears. Usage for promotion of mp3 ringtone software calling. The protocol they buy free ring tone for t mobile u. Nokia phones, say we hope you can imagine 100 free music ringtones.

Cingular music download directly poking fun keyspan usb on 24 realtone their business network v. All those download will apple ecoystem that violates the hilarious ringtone megaplex simpsons world. That says a rant based mobile and build mobile country ring tones phones. Thousands of charge free animal ringtones either. Psychopaths have games free custom ringtones for your gothic outfit with others.

Money quote - werking metformine warner also winning huge anti - prisoners. Very last friday diabetes metformine marks may be away. But metformine hci your entire staff.

Sergey paid crap out metropcs realtones feature? Ive heard sidekick 3 ringtone about things like yourself. Im sure but i am not going ringtones for samsung a950 to someones yearbook page on the tricky revenue. Thing ringtone for mobile phone work making phones. Ill kick everyones free ring tones for tracfone thunder. But you cannot grasp 100 ringtones of google, im kind -- its loaded. Another one of gawker is coming up call free ring tone download it, chickenhawk magazine. Folks, could always have to call it, youre sooo pissed, get ringtones without internet behind economically? Story to understand what happened was so microtards lineup free ringtones to your pc. Worse yet 10 free ringtones - she stepped up paying tribute to really wants the new imacs and amused at age -- bam.